Heyelanlar, Kayseri’nin Gizli Korkusu: Doğanın Gücüyle Sınanmak
Bir sabah uyanıp pencerenin perdesini çektiğimde, Kayseri’nin soğuk, karanlık havası beni hemen sarıp sarmaladı. Evimin önündeki dağlar, gökyüzüyle buluşan gri bir örtü gibi, her zamanki kadar sakin ama bir o kadar da tehditkâr görünüyordu. Birkaç yıl önce, o dağlarda kaybolmuş bir köyün olduğunu öğrenmiştim. Çocukluğumda, o köyü hayal etmek bile bana ürpertici gelirdi, ama artık o kadar uzak değildim. Her şeyin biraz daha yakınlaştığı, daha gerçek olduğu bir zamandayım.
Günlüklerime yazmadığım bir şey var: Kayseri’de ya da gerçekten bu topraklarda, her şeyin sürekli yerinden oynadığı, büyük bir sarsıntıyla her şeyin silinip gittiği bir gerçek var. Benim için, heyelanlar sadece bir doğa olayı değil; kaybedilenler, geride kalanlar ve bazen de felaketten arta kalan hayatta kalma duygusunun acı veren halidir.
Kayseri’nin Karşı Kıyısındaki Sessiz Fırtına
Bir gün Kayseri’nin biraz dışında, Erciyes Dağı’nın eteklerinde küçük bir köye gitmiştim. Her şey sessizdi. Yağmur yeni durmuştu ve toprak hala ıslaktı. Ama yerin derinliklerinde bir şeyler kıpırdıyor gibiydi. İçimde, bu doğanın sakin yüzünün ardında ne kadar büyük bir güç saklı olduğunu bildiğim bir korku vardı. Fakat o an, fark etmediğim bir şey vardı. İlerleyen saatlerde dağlardan gelen garip bir gürültü duyuldu ve her şeyin değiştiğini hissettim.
O köyde, her yıl birkaç kez heyelan oluyordu. Ama bu, sadece köy halkının bildiği bir sırdı. Dışarıdan bakıldığında, nehrin kenarındaki huzurlu manzara, doğanın barışçıl gücünü sunuyordu. Ama o köyde yaşayanlar için her an bir yıkım tehdidi vardı.
Bir hafta sonra, gazetede okudum. Küçük bir heyelan köyün içinde büyük bir hasara yol açmıştı. İnsanlar, zamanında uyarılmalarına rağmen pek bir şey yapamamışlardı. Toprak, arkasında sadece kaybolmuş bir yaşam bırakmıştı. Kayseri’nin köylerinde, bu tip olaylar sıradan hale gelmişti. Ama her biri, birer umut kırıntısı gibiydi; bir zamanlar var olan bir şeyin silinip gitmesi.
Toprağın Çektiği Gizli Güç
Bir gün, akşam üzeri tekrar dağlara tırmanmaya karar verdim. Bu sefer yalnız değildim; yanımda sevgilim Zeynep vardı. Doğanın içindeki tek başına kalmanın getirdiği o huzursuz hissi, Zeynep’in gülümsemesi biraz olsun hafifletiyordu. Ama yine de bir şey vardı, o derin his.
Zeynep, heyelanlardan pek bahsetmeyi sevmezdi. “Buralar için çok tehlikeli,” dedi. “Bu topraklar her an seni içine çekebilir.” Gözlerinde, kaybolanları anlatan bir korku vardı. Ama ben, yine de bu hikâyeyi öğrenmek istiyordum. Heyelanlar, sadece doğanın bir gücü değil, aynı zamanda yaşadığımız yerle kurduğumuz ilişkinin de bir yansımasıydı.
Ve o an, bir şey oldu. Toprağın altından bir gürültü geldi. Zeynep’in gözlerinde panik oluştu, ama ben… ben sadece derin bir sessizliğe gömüldüm. O an, dünyanın tüm dengelerinin bozulduğunu hissettim. Sanki bir şeyler kayıyordu. Zeynep’i tutarak geri çekildim, ama o anın çabuk geçeceğini düşündüm. Ne yazık ki, hep böyle düşünürüz: “Bir şey olamaz. Hemen geçer.” Ama bu defa durum farklıydı.
Zeynep, panikle o dağın başka bir yönüne doğru koşarken, ben durdum ve başımı gökyüzüne çevirdim. Heyelanlar sadece doğanın korkutucu gücüyle ilgili değildi. Onlar, bizi her zaman sıkan, ama fark edemediğimiz bir huzursuzluğun simgesiydi. Her adımda, kayalarla birlikte düşen bir yer vardı, kaybolmuş bir hayat vardı.
Erciyes ve Heyelanlar: Birlikte Yıkılanlar
Birkaç gün sonra köyün içine tekrar girdik. Yerler çamur içindeydi, ama bu kez başka bir şey vardı. Dağın eteklerinden sızan bir ses duydum. Heyelan olmuştu. Burası, Kayseri’nin en riskli bölgelerinden biriydi. Dağların arasında sıkışmış, hiçbir yere kaçamayan bir yerleşim yeri. Sonra fark ettim; kaybolanları hatırlıyordum.
Dağlar, sanki bu yerleşim yerini hep yutmak istiyordu. Yavaşça, ama kararlı bir şekilde. Bu topraklar, bu köyü bir zamanlar kabul etmişti ama her şeyin bir bedeli vardı. Doğa insanları sevsin ya da sevmesin, nehirler akar, rüzgarlar eser ama toprak her zaman kendine ait olanı alır. O köyde yaşamak bir şanstı, ama aynı zamanda bir kumardı.
Köy halkının gözleri, kaybolanların ardında bir şeyler bırakmış gibiydi. Ama asıl üzüntü, o kaybolanların arkasında hiçbir şey kalmamasıydı. Doğa bir şeyi yuttuğunda geriye tek bir şey kalmaz: Hiçlik.
Sonuç: Heyelanlar ve Biz
Kayseri’nin dağlarında, heyelanlar sadece toprak kaymalarıyla sınırlı değil. Onlar, insan ruhunun da kaybolduğu anların simgeleridir. Geriye sadece kaybolmuş, korkutucu bir boşluk kalır. İnsanların umutla baktığı o dağlar, aynı zamanda büyük bir tehdit barındırır. Erciyes ve çevresi gibi yerlerde, bu kaymalar her zaman doğanın gücünün bir hatırlatmasıdır.
Ben, o gün Zeynep’le birlikte dağlardan dönerken, ne kadar korkmam gerektiğini fark ettim. Ama bir şeyin farkına vardım: Kaybolan sadece toprak değildi, duygular, insanlar, hatıralar, hep kayboluyordu. Toprak, her şeyin sahibiydi. O yüzden Kayseri’deki dağları her gördüğümde, heyelanların sadece bir toprak kayması olmadığını hatırlıyorum. Onlar, aslında bir yerin ne kadar sahip olduğu ve kaybetmeye ne kadar hazır olduğu ile ilgilidir.